LOLITAZ 「ロリタ」

"นี่~ เดี๋ยวจะโทรหาตอนสองทุ่มนะ"

รอยยิ้มที่แสนน่ารักปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา พร้อมทั้งโบกมือลาให้ฉันอย่างเต็มใจ
ปกตินานๆ ทีถึงจะเจอเขา ไม่หนึ่งเดือนก็สองเดือน แต่เขาจะคอยส่งข้อความมาให้ฉันเสมอ
เลยล่ะ

'ฝันดีนะ'
'พรุ่งนี้ตั้งใจเรียนด้วยนะ ^_^'
'ถ้าไม่สบายก็อย่าลืมพักผ่อนให้มากๆ เป็นห่วงมากนะ'

แต่ฉันแทบไม่เคยโทรหาเขา ไม่เคยส่งข้อความให้เขา ไม่เคยทำอะไรหวานๆ อย่างที่คนรักเขาทำกันเลย
เฮ้อ~ ฉันก็รู้สึกผิดเหมือนกันนะเวลาที่เขาคอยทุ่มเทอะไรเพื่อฉัน แต่ฉันกลับรู้สึกว่า

มันว่างเปล่า มองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ด้านหน้า เหมือนกับหมอกสีขาวโพลน...

"อืม"

ฉันตอบรับเขาไปแค่คำสั้นๆ พยางค์เดียวที่ไม่มีอะไรนอกเหนือจากนั้น ฉันเปิดประตูเข้าบ้าน
ไปอย่างรู้สึกไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

เหมือนกับว่าตัวเองกำลังผิดพลาดอะไรบางอย่างไปจริงๆ ฉันไม่น่าบอกเขาไปเลยว่ารักเขา
มันเป็นคำสั้นๆ ที่พูดกันง่ายดาย คนอื่นรอบข้างมองเราอย่างยินดี แต่มันจะมีประโยชน์อะไร
หากฉันพูดคำๆ นั้นเพราะความรู้สึกผิด...

ผิดที่ให้เขารอมานานนับปี

ครืน...ครืน...

โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นระหว่างที่กำลังอ่านหนังสือ แอร์เย็นๆ ในห้องนอนของฉันทำให้ฉันรู้
สึกว่าลมหายใจของตัวเองร้อนขึ้นกว่าเดิม

"อืม...มีอะไร"

ฉันเผลอพูดเพราะลืมไปว่าเขาจะโทรมาตอนสองทุ่ม ซึ่งนั่นตรงเวลาพอดี คำที่พูดออกไปช่าง
เรียบง่าย แต่แฝงความเย็นชาให้กับคนฟังมากๆ

[อยากโทรมาน่ะ ว่าแต่...ทำอะไรอยู่เหรอ]

เสียงของเขายังคงที่เหมือนเดิม เหมือนทุกครั้งที่คุยกัน

"อ่านหนังสือน่ะ ต้องรีบไปอาบน้ำแล้วด้วย แค่นี้นะ"

และนั่นคือประโยคที่สิ้นสุดการสนทนา ฉันรู้สึกว่าเดี๋ยวนี้จะเลี่ยงการสานสัมพันธ์ระหว่างเรา
มากขึ้น ในใจของฉันให้ความรู้สึกเหมือนแค่เขาเป็นเพื่อนคุย เป็นแค่คนที่คอยเป็นห่วง
ทั้งๆ ที่เขายอมทำอะไรเพื่อฉัน เป็นคนที่รักฉันมากคนหนึ่ง

แต่ฉันกลับ...ทำร้ายเขาทางจิตใจ ฉันอยากจะตัดเขาออกในชีวิต ก่อนที่เขาจะยอมทำทุกอย่าง
เพื่อฉันไปมากกว่านี้ ฉันยังไม่พร้อมที่จะรักใครตั้งแต่สองปีที่แล้ว มันคงเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบ
ใช่หรือเปล่า?

ฉันเกลียดความรักแบบนี้มากที่สุด ความรักที่ยอมสละความเป็นตัวของตัวเอง
ความรักที่ใส่หน้ากากเข้าหากันน่ะ

มันรู้สึกอึดอัด มันไม่ใช่ความรักที่หอมหวาน มันเป็นความรักที่จืดชืด...แล้วก็เย็นชา

และมันทำให้ฉันนึกถึงประโยคๆ หนึ่ง ซึ่งเขาเคยพูดกับฉัน

'เราว่านะ...ถ้าเราจะต้องเลิกกันน่ะ เธอต้องเป็นฝ่ายบอกเลิกเราแน่ๆ'

ประโยคนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนแทงใจดำ เคยได้ยินมั้ยคะว่า?
'คำพูดเป็นเหมือนมีด ที่เฉือดเฉือน แต่ก็ไม่ทำให้เลือดอาบ'
แต่ฉันรู้สึกว่า เลือดมันตกในมากกว่า

อยากจะพูดกับเขาจังว่า

'ฉันน่ะ ไม่ได้ชอบเธอ แต่ฉันชอบเคียวย้า~~~!!'

เอ่อ... (-_-;) นี่มันนอกเรื่องนี่หว่า แต่ฉันอยากให้สักวันหนึ่ง
เขาจะรักคนที่รักเขามากกว่าฉัน คนที่ยอมทุ่มเทเพื่อกันและกันได้
แต่จนป่านนี้...ฉันยังไม่ได้บอกอะไรกับเขาเลย

...เหมือนให้ความหวังใครบางคน

(แต่ยังไงก็ยังรักอ.ฟงและคุณเคียวต่อไป อ่ะโฮ๊ะๆๆ~ ^O^)

เรื่องจริงนี้สอนให้รู้ว่า เวลาเราจะยอมรับคบใครบางคนหรือบอกรักใครบางคน
อย่าไปพูดหรือยอมรับเพราะรู้สึกผิด หรือรู้สึกแค่อารมณ์ชั่ววูบนะคะ
เพราะถ้าหากเราคบคนๆ นั้นจริงๆ แล้ว มันจะทำให้รู้สึกอึดอัดมากๆ
ดังนั้นก็ขอให้รักใครด้วยใจจริง ถ้าไม่รักก็อย่าฝืนเลยนะคะ TT^TT

ทุกวันนี้เขาก็ยังคงส่งข้อความมาให้ฉันอย่างสม่ำเสมอ...เศร้าใจ : (

จากนี้ขอฝากนิยายรักที่อบอุ่น ในฤดูใบไม้ผลินะคะ
'Fresh Spring Day'
นางเอกแบบว่ามุ่งมั่นมากๆ เลยค่ะ
เอาเป็นว่าจะมาแนะนำเอนทรีหน้า

ฝากด้วยนะคะ ^^;