April Fool's Day (Oneshot)

posted on 07 Aug 2013 00:31 by lolitaz in Story
เรื่องนี้เคยวาดเป็นการ์ตูนมาก่อนค่ะ เลยอยากลองเขียนเป็นเรื่องสั้นดู สำนวนกากอย่างไรก็ขออภัยด้วยค่ะ
เขียนอ่านเล่นแค่เอาฮาเฉย ๆ 555555
เดี๋ยวอีกอึดใจเดียวจะเอาเป็นการ์ตูนมาลงค่ะ
--------------------------------------------------------------------
April fool's day (2010)

 

“ฮึบบบ!!! กองหนังสือพวกนี้นี่มันหนักชะมัดเลย :-(“


ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียน ท้องฟ้าเริ่มจะเป็นสีส้ม ๆ นักเรียนและเพื่อน ๆ ในห้องของฉันกลับกันไปบ้างแล้ว บางคนที่อยู่ก็พอมีบ้าง แต่เข้าชมรมกันไปหมด ในฐานะที่ฉันเป็นหัวหน้าห้อง ซึ่งไม่ต่างอะไรกับเบ๊ของอาจารย์เลยต้องมาคอยยกหนังสือที่พวกท่านต้องตรวจกัน เห็นฉันเป็นจอมพลังหรือไงนะ หนังสือเป็นร้อย ๆ เล่ม แถมยังสั่งให้ไปไว้ห้องพักครูอีกตึกหนึ่งอีก เหนื่อยจนหอบไปหมดแล้ว นี่ตัวของฉันก็ไม่ใช่จะใหญ่อะไรนะ ออกจะเป็นกุ้งแห้งด้วยซ้ำ


ครืดดดดด...


ในขณะที่ฉันบ่นคนเดียวในใจ รวมแล้วมากกว่าพันคำได้ ก็มีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งเดินเข้ามา ฉันก็ไม่สนใจ จัดการเก็บของเตรียมกลับบ้านละ นี่มันเย็นมาก ๆ แล้วด้วย วันนี้ต้องกลับบ้านเองจะกลับมืดไปกว่านี้ไม่ได้


“แบร่ ผีมาหลอกแล้ววว!!”


“เฮือก!”


เสียงทุ้ม ๆ นั้นดังขึ้นจากข้างหลังของฉันไม่พอ ยังมีสองมือใหญ่มาจับไหล่ของฉันอีก ด้วยการที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้สะดุ้งเฮือกจนนิ้วโป้งเท้าไปชนกับขาของโต๊ะเรียน (ทุกคนคงเคยและรู้ว่ามันโคตรเจ็บ) ใครกันบังอาจทำให้ฉันอารมณ์เสียก่อนกลับบ้าน ขอดูหนังหน้ามันหน่อยเถอะ จะต้องเป็นไอ้บ้าโคดี้แน่ ๆ


“โฮเวิร์ด...”


“ว่าไง หัวหน้าห้อง ;-)”


พอฉันหันหน้าไป ความเจ็บที่เท้าของฉันนั้นหายไปชั่วขณะ มันเป็นเหมือนภาพสโลว์โมชั่นที่มีหมอกแห่งความฝันมาปกคลุม ณ ช่วงเวลานั้นฉันแทบลืมหายใจ เพราะคนที่ฉันเผชิญหน้าอยู่นั้นเป็นคนที่ฉันแอบชอบมาตลอดหกปี ฉันเป็นคนพูดเก่ง อัธยาศัยดีกับเพื่อน ๆ ในห้องทุกคน แต่พอได้อยู่กับโฮเวิร์ดแล้วฉันถึงกับใบ้กิน นี่เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันเกลียดตัวเองมาก ตาสีอ่อนที่มองมาเหมือนแช่แข็งให้ฉันไม่สามารถขยับร่างกายได้อย่างที่ต้องการ


“อืม ยังไม่กลับอีกเหรอ"

ฉันตอบกลับไปด้วยเสียงที่ดังเพียง 10 เดซิเบล โธ่ อนาถตัวเองเหลือเกิน


“เพิ่งซ้อมฟุตบอลเสร็จน่ะ เหนื่อยมาก เดี๋ยวฉันต้องรีบกลับแล้ว มีธุระสำคัญ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"


เจอกันพรุ่งนี้นะ...


เจอกันพรุ่งนี้นะ...


เจอกันพรุ่งนี้นะ...


คำ ๆ นั้นก้องอยู่ในหัวประมาณหลายล้านรอบ จนลืมที่จะตอบโฮเวิร์ดไป


โดยที่ไม่รู้เลยว่าทุก ๆ การกระทำมีคนคอยมองและติดตามอยู่ห่าง ๆ


 

วันต่อมา


“ชิฟฟ่อน เลิกเรียนเย็นนี้ไปกินไอศกรีมร้านตรงหน้าปากซอยโรงเรียนที่เปิดใหม่กันไหม? ช่วงนี้อยากกินอะไรหวาน ๆ เย็น ๆ ><”


น้ำฟ้า เพื่อนสนิทของฉันพูดขึ้นระหว่างคาบเรียนวิชาสังคม


เธอนี่ไม่รู้อะไรจริง ๆ นะ ยัยเอ๋อ คาบนี้ครูโหดมากก็ยังจะมาสะกิดจากทางด้านหลังอีก


'ฉันไปไม่ได้ วันนี้มีงานสภานักเรียนที่ต้องทำ'


ฉันเป็นรองประธานนักเรียน ดังนั้นเวลาว่างไปเที่ยวหลังเลิกเรียนเกือบจะเป็นศูนย์เลยทีเดียว พวกกรรมการนักเรียนชอบอู้จนประธานกับรองประธานนักเรียนต้องมาทำงานนักเรียนจนหัวฟู


ฉันเขียนใส่หนังสือสังคมหน้าที่พวกเรากำลังเรียน แล้วยื่นให้น้ำฟ้าที่อยู่ด้านหลัง


“โธ่ T_T นี่ฉันต้องไปคนเดียวอีกแล้วเหรอ"


และแล้วพวกเราก็ผ่านคาบสังคมอันแสนโหดร้ายนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด เกือบโดนอาจากย์ปาปากกาเขียนไวท์บอร์ดมาแล้ว


หลังจากคาบนี้ก็เป็นพักกลางวัน ฉันเอาข้าวมากินที่โรงเรียนเพื่อจะได้ไม่ต้องไปแย่งซื้อกับพวกคนอื่น ๆ กว่าจะได้กินก็หมดเวลาพอดี เหนื่อยเปล่า ๆ น้ำฟ้าก็บ่นกับฉันน้ำไหลไฟดับว่าทำไมไม่โดดงานสักวันเพื่อมาเที่ยวกับเพื่อนบ้าง


“ขอโทษนะน้ำฟ้า แต่ฉันกับประธานนักเรียนมีงานเยอะมากจริง ๆ จะให้ฉันทิ้งนายนั่นทำงานคนเดียวฉันทำไม่ลง"