April Fool's Day (Oneshot)

posted on 07 Aug 2013 00:31 by lolitaz in Story
เรื่องนี้เคยวาดเป็นการ์ตูนมาก่อนค่ะ เลยอยากลองเขียนเป็นเรื่องสั้นดู สำนวนกากอย่างไรก็ขออภัยด้วยค่ะ
เขียนอ่านเล่นแค่เอาฮาเฉย ๆ 555555
เดี๋ยวอีกอึดใจเดียวจะเอาเป็นการ์ตูนมาลงค่ะ
--------------------------------------------------------------------
April fool's day (2010)

 

“ฮึบบบ!!! กองหนังสือพวกนี้นี่มันหนักชะมัดเลย :-(“


ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียน ท้องฟ้าเริ่มจะเป็นสีส้ม ๆ นักเรียนและเพื่อน ๆ ในห้องของฉันกลับกันไปบ้างแล้ว บางคนที่อยู่ก็พอมีบ้าง แต่เข้าชมรมกันไปหมด ในฐานะที่ฉันเป็นหัวหน้าห้อง ซึ่งไม่ต่างอะไรกับเบ๊ของอาจารย์เลยต้องมาคอยยกหนังสือที่พวกท่านต้องตรวจกัน เห็นฉันเป็นจอมพลังหรือไงนะ หนังสือเป็นร้อย ๆ เล่ม แถมยังสั่งให้ไปไว้ห้องพักครูอีกตึกหนึ่งอีก เหนื่อยจนหอบไปหมดแล้ว นี่ตัวของฉันก็ไม่ใช่จะใหญ่อะไรนะ ออกจะเป็นกุ้งแห้งด้วยซ้ำ


ครืดดดดด...


ในขณะที่ฉันบ่นคนเดียวในใจ รวมแล้วมากกว่าพันคำได้ ก็มีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งเดินเข้ามา ฉันก็ไม่สนใจ จัดการเก็บของเตรียมกลับบ้านละ นี่มันเย็นมาก ๆ แล้วด้วย วันนี้ต้องกลับบ้านเองจะกลับมืดไปกว่านี้ไม่ได้


“แบร่ ผีมาหลอกแล้ววว!!”


“เฮือก!”


เสียงทุ้ม ๆ นั้นดังขึ้นจากข้างหลังของฉันไม่พอ ยังมีสองมือใหญ่มาจับไหล่ของฉันอีก ด้วยการที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้สะดุ้งเฮือกจนนิ้วโป้งเท้าไปชนกับขาของโต๊ะเรียน (ทุกคนคงเคยและรู้ว่ามันโคตรเจ็บ) ใครกันบังอาจทำให้ฉันอารมณ์เสียก่อนกลับบ้าน ขอดูหนังหน้ามันหน่อยเถอะ จะต้องเป็นไอ้บ้าโคดี้แน่ ๆ


“โฮเวิร์ด...”


“ว่าไง หัวหน้าห้อง ;-)”


พอฉันหันหน้าไป ความเจ็บที่เท้าของฉันนั้นหายไปชั่วขณะ มันเป็นเหมือนภาพสโลว์โมชั่นที่มีหมอกแห่งความฝันมาปกคลุม ณ ช่วงเวลานั้นฉันแทบลืมหายใจ เพราะคนที่ฉันเผชิญหน้าอยู่นั้นเป็นคนที่ฉันแอบชอบมาตลอดหกปี ฉันเป็นคนพูดเก่ง อัธยาศัยดีกับเพื่อน ๆ ในห้องทุกคน แต่พอได้อยู่กับโฮเวิร์ดแล้วฉันถึงกับใบ้กิน นี่เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันเกลียดตัวเองมาก ตาสีอ่อนที่มองมาเหมือนแช่แข็งให้ฉันไม่สามารถขยับร่างกายได้อย่างที่ต้องการ


“อืม ยังไม่กลับอีกเหรอ"

ฉันตอบกลับไปด้วยเสียงที่ดังเพียง 10 เดซิเบล โธ่ อนาถตัวเองเหลือเกิน


“เพิ่งซ้อมฟุตบอลเสร็จน่ะ เหนื่อยมาก เดี๋ยวฉันต้องรีบกลับแล้ว มีธุระสำคัญ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"


เจอกันพรุ่งนี้นะ...


เจอกันพรุ่งนี้นะ...


เจอกันพรุ่งนี้นะ...


คำ ๆ นั้นก้องอยู่ในหัวประมาณหลายล้านรอบ จนลืมที่จะตอบโฮเวิร์ดไป


โดยที่ไม่รู้เลยว่าทุก ๆ การกระทำมีคนคอยมองและติดตามอยู่ห่าง ๆ


 

วันต่อมา


“ชิฟฟ่อน เลิกเรียนเย็นนี้ไปกินไอศกรีมร้านตรงหน้าปากซอยโรงเรียนที่เปิดใหม่กันไหม? ช่วงนี้อยากกินอะไรหวาน ๆ เย็น ๆ ><”


น้ำฟ้า เพื่อนสนิทของฉันพูดขึ้นระหว่างคาบเรียนวิชาสังคม


เธอนี่ไม่รู้อะไรจริง ๆ นะ ยัยเอ๋อ คาบนี้ครูโหดมากก็ยังจะมาสะกิดจากทางด้านหลังอีก


'ฉันไปไม่ได้ วันนี้มีงานสภานักเรียนที่ต้องทำ'


ฉันเป็นรองประธานนักเรียน ดังนั้นเวลาว่างไปเที่ยวหลังเลิกเรียนเกือบจะเป็นศูนย์เลยทีเดียว พวกกรรมการนักเรียนชอบอู้จนประธานกับรองประธานนักเรียนต้องมาทำงานนักเรียนจนหัวฟู


ฉันเขียนใส่หนังสือสังคมหน้าที่พวกเรากำลังเรียน แล้วยื่นให้น้ำฟ้าที่อยู่ด้านหลัง


“โธ่ T_T นี่ฉันต้องไปคนเดียวอีกแล้วเหรอ"


และแล้วพวกเราก็ผ่านคาบสังคมอันแสนโหดร้ายนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด เกือบโดนอาจากย์ปาปากกาเขียนไวท์บอร์ดมาแล้ว


หลังจากคาบนี้ก็เป็นพักกลางวัน ฉันเอาข้าวมากินที่โรงเรียนเพื่อจะได้ไม่ต้องไปแย่งซื้อกับพวกคนอื่น ๆ กว่าจะได้กินก็หมดเวลาพอดี เหนื่อยเปล่า ๆ น้ำฟ้าก็บ่นกับฉันน้ำไหลไฟดับว่าทำไมไม่โดดงานสักวันเพื่อมาเที่ยวกับเพื่อนบ้าง


“ขอโทษนะน้ำฟ้า แต่ฉันกับประธานนักเรียนมีงานเยอะมากจริง ๆ จะให้ฉันทิ้งนายนั่นทำงานคนเดียวฉันทำไม่ลง"


“อืมไม่เป็นไร"


คำว่าไม่เป็นไรของเธอนี่มันไม่ตรงกับสีหน้าตอนนี้เลยนะ Y_Y


และพักกลางวันก็ผ่านไปได้ด้วยดี (มั้งนะ)


 

'คาบนี้ครูมีประชุมด่วน พบกับผู้ปกครอง อ่านหน้า 108-112 แบบฝึกหัดหน้า 113 ไม่เสร็จโดนหักคะแนน'


ตัวหนังสือเด่นหราหน้ากระดาน เพื่อน ๆ ปล่อยเสียงเฮอย่างดีใจ อย่างน้อยคาบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับคาบว่าง แบบฝึกหัดก็แค่นิดเดียว ฉันต้องรีบทำให้เสร็จจะได้มีเวลาเอางานสภามาเคลียร์ให้จบ ๆ ไปดีกว่า


โป๊ก!


ระหว่างที่ฉันกำลังจะเริ่มทำแบบฝึกหัดข้อแรกนั้น ก็มีใครปาอะไรไม่รู้มาใส่หัว น่าจะเป็นยางลบห่อกระดาษ เล่นอะไรกันเนี่ย ระวังหัวคนหน่อยก็ดีนะ


'เจอกันที่ดาดฟ้าหลังเลิกเรียน ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ -โฮเวิร์ด'


หลังจากที่คลี่กระดาษที่ห่อยางลบอยู่นั้น ฉันก็พบข้อความนี้เขียนอยู่บนกระดาษ พอมองไปที่โฮเวิร์ด เขาก็ยิ้มให้เหมือนส่งซิกว่านี่ส่งถึงฉัน


อยากจะบอกอะไรกัน...


เหมือนกับความฝัน ปกติแทบไม่ได้คุยกัน แต่เขามีอะไรจะบอกงั้นเหรอ มันก็คงจะมีไม่กี่เรื่องหรอกนะ ฉันคิดอะไรต่าง ๆ นานาเข้าข้างตัวเอง จนหมดคาบเรียน ราวกับวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง


ยังไงก็ยังอยากรู้ นี่คือสิ่งที่ฉันคิดอยู่ตอนนี้


 

ณ ดาดฟ้า


ทันทีที่เลิกเรียน ฉันรีบขึ้นมาตามคำขอของโฮเวิร์ด ลมข้างบนนี้พัดแรงมาก ฉันมองไม่เห็นใครอยู่บนนี้เลย หรือจะโดนหลอกหรือเปล่า


“หันหลังมาสิ"


“นาย...” ฉันพูดเสียงเบา


“อื้ม ขอโทษนะที่รบกวนเวลาเธอ"


“มะ...ไม่หรอก จะบอกอะไร...”


“นี่หัวหน้าห้อง ไม่สิ ชิฟฟ่อน ฉันมีเรื่องจะบอก"


“หือ?”


“ฉันชอบเธอนะ"


“จะ...จริงเหรอ"


“จริงสิ"


“ฉันก็...”


“ก็...?”


“ฉันก็ชอบนายเหมือนกัน"


ทุกอย่างมันสวยงามเกินไปที่จะเป็นความจริง... นี่ฉันฝันไปหรือเปล่านะ...


ภาพตรงหน้าดูเป็นภาพนิ่ง ทั้งสวยงามและเหมือนฝัน


 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Happy April Fool's Day! นะหัวหน้าห้อง"


 

 

และทุกอย่างมันก็กลับมาเป็นความจริงอันแสนโหดร้ายอีกครั้ง... ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีคนเอาความรักมาล้อเล่นเป็นคำหลอกลวงให้คนดูโง่ขนาดนี้


เพี้ยะ!


ฉันตบหน้าผู้ชายคนตรงหน้าไปหนึ่งฉาดใหญ่ และหลังจากนั้นเขาก็ทำหน้างง


“ตบฉันทำไม"


“ไม่มีใครสอนนายเหรอว่าอย่าเอาความรักมาล้อเล่นแบบนี้"


ฉันพูดทั้ง ๆ ที่น้ำตาอาบแก้ม แล้ววิ่งลงบันไดไป


ฉันเดินไปที่ห้องสภาอย่างอิดโรย สภาพตอนนี้ดูไม่ได้เลย ทุกอย่างดูเลวร้ายไปหมด วันนี้คงทำงานสภาไม่ไหวแล้ว


ครืดดดด


ฉันเปิดประตูไปอย่างหงุดหงิด


“วันนี้ฉันกลับแล้วนะ ฉันเหนื่อย ขอไม่ทำ”


ฉันวิ่งปรี่เข้าไปหาประธานนักเรียน 'ยูกิ' แล้วพูดอย่างไร้อารมณ์


“เป็นอะไรล่ะ"


“อย่ามายุ่ง ไม่ใช่เรื่องของนาย"


“ทำไมถึงคิดแบบนั้น"


“เพราะฉัน 'เกลียดนาย' ไง อย่ามายุ่ง"


ตายล่ะ...นี่ฉันเผลอพูดคำบ้า ๆ อะไรออกไปเนี่ย...


“อืม ตามใจ ฉันก็เกลียดเธอ จะไปไหนก็ไป"


ทั้ง ๆ ที่หวังว่าจะเป็นคำปลอบใจ กลับได้รับคำว่าเกลียดมาแทน จะว่าไปทำไมฉันรู้สึกเจ็บกับคำว่าเกลียดของยูกิมากกว่าของโฮเวิร์ด เขาพูดทำให้มันเป็นคำที่มีอิทธิพลกว่าใคร ๆ ที่เคยพูดมา


ฉันนี่มันแย่จริง ๆ


ฉันวิ่งกลับบ้านมาทั้งน้ำตา พร้อมกับทิ้งตัวลงบนที่นอน ข้าวก็ไม่กิน น้ำก็ไม่อาบ (เน่า)


พอตกกลางคืนประมาณสองทุ่มครึ่งก็มีข้อความเด้งขึ้นมาจากมือถือ


'วันนี้วันอะไร'


“ยูกิงั้นเหรอ....”


พอรู้ว่าเป็นยูกิส่งข้อความมา ฉันก็วางมือถือลงอย่างอารมณ์เสีย และทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนอย่างหมดสภาพ


เอ๊ะ...


พอล้มตัวนอนลงไปฉันก็เพิ่งนึกออกกับคำพูดที่โฮเวิร์ดวันนี้


'April Fool's Day'


วันนี้วัน April Fool's Day ที่ทุกคนจะโกหกใส่กันเป็นเรื่องปกติ


'อืม ตามใจ ฉันก็เกลียดเธอ จะไปไหนก็ไป'


พอนึกถึงคำพูดของเขาที่บอกฉันวันนี้ น้ำตาของฉันก็เริ่มรื้นและร่วงลงมาอย่างช่วยไม่ได้ โธ่ บ้าจริง ที่แท้นายก็ไม่ได้เกลียดฉันหรอกเหรอ ทำไมรู้แบบนั้นแล้วโล่งใจจังเลยนะ


ฉันหลับตาลงช้า ๆ นึกถึงภาพเก่า ๆ ที่เวียนเข้ามาในหัว


ใช่ ก็มีแต่ยูกิเนี่ยแหละที่คอยเป็นห่วงฉันตั้งแต่เขาย้ายบ้านมาตรงข้ามกับบ้านฉัน แล้วเมื่อก่อนตอนเด็ก ๆ เราก็สนิทกันมาก ๆ เขาช่วยสอนการบ้าน เล่นเกมเป็นเพื่อน แม้กระทั่งบาร์บี้เขาก็ยังเล่นเป็นเพื่อนเพราะรู้ว่าตอนเด็ก ๆ ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนเล่น


แต่พอเราสองคนเริ่มโต ความสนิทสนมแบบเด็ก ๆ นั้นก็จางลงไปเรื่อย ๆ ตามกาลเวลา เป็นเรื่องที่น่าเศร้าอย่างบอกไม่ถูก


วันต่อมา


“ชิฟฟ่อน จะไปไหนอะ ไหนบอกวันนี้ว่างแล้วไง พรุ่งนี้วันหยุดแล้วน้าาา~”


“แป๊บเดียว เดี๋ยวมาาาาาา"


เสียงน้ำฟ้าไกลขึ้นเรื่อย ๆ ใช่ ฉันวิ่งอย่างสุดแรงเพื่อไปที่ห้องสภา ตอนนี้นี่แหละ เวลาเย็นแบบนี้ เขาจะต้องอยู่คนเดียวแน่ ๆ


ครืดดดดด


ยูกิกำลังยืนจัดเอกสารอยู่


หมับ!


“ยูกิ ฉันไม่ไปไหนแล้วนะ ฉันก็รักนายเหมือนกัน ไอ้คนบ้า ฮือ ๆ ๆ ๆ "


ฉันพุ่งเข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง ซุกหน้า และร้องไห้สะอึกสะอื้นจนคำพูดของฉันฟังไม่เป็นศัพท์


ยูกิไม่พูดอะไร เขาหันมาแล้วดึงฉันเขาไปจูบจนฉันไม่ทันตั้งตัว ทั้งร่างกายของฉันมันอ่อนยวบยาบเกินกว่าที่จะมีแรงขัดขืน


“ฉันรักเธอทุกวัน ไม่ว่าวันนั้นจะเป็นอะไร"


เขาพูดพลางเกาหัวแก้เขิน


พอฉันได้ยินแบบนั้น หน้าของฉันคงแดงมากจนลามไปถึงหู


 

และคนเย็นชาอย่างเขาก็ไม่ได้ต่างกันเลย :-P


 

-Fin-

edit @ 7 Aug 2013 00:41:44 by LOLITA :-)

มาลาค่ะ

posted on 09 Feb 2013 13:12 by lolitaz in Talk
ขอหายตัวไปประมาณสามเดือนนะคะ
หลังสอบเสร็จแล้วเจอกัน :-D
 
ความฝันจะต้องไม่พังเหมือนครั้งก่อนๆ
ถ้าใครมีความฝันก็รีบคว้าไว้นะคะ
เพราะบางทีมันอาจไม่มีอีกแล้ว